“Ik zit de laatste tijd gelukkig goed             in mijn vel.”

Leendert Groeneweg woont op woonlocatie Heidestate in ’t Harde. De koffie met gebakjes staan al klaar bij Leendert in het appartement. “Ik ben al vroeg naar de bakker gegaan, dat vind ik gewoon leuk om te doen, ik wil gastvrij zijn”. Direct begint Leendert met zijn verhaal. “Toen ik nog maar een klein mannetje was, kreeg ik een bloedpropje in mijn hersenen, hierdoor kreeg ik een achterstand in mijn ontwikkeling.

Vanaf mijn 3e jaar heb ik een poos in Huize Immanuel in Heerde gewoond. Ik heb geen makkelijke jeugd gehad. Ik kom uit een gezin van 10 kinderen. Veel van mijn familie zie ik niet meer, Ik heb twee zussen en een broer verloren. Alleen met zus Riet en zwager Peter, broer Rinus en schoonzus Joukje heb ik regelmatig en goed contact. Wekelijks ga ik naar hen toe, dat vind ik heel fijn. Zij zijn er altijd voor mij en dat mag iedereen weten.

Ze dachten dat ik niet zou kunnen werken

Ik ging naar het speciaal onderwijs. Daarna heeft mijn vader met de gemeente geregeld dat ik testen kon maken om te kijken of ik naar de sociale werkplaats kon. Ik maakte de testen goed en mocht naar de Gresbo in Nunspeet. Ik begon daar met wasknijpers maken en later leerde ik fietswielen vlechten. Ik heb ook nog de ramen op het dak van de oude Gresbo wit geschilderd. Opeens kreeg ik extreem hoogtevrees. Ze hebben me toen met een heftruck van het dak gehaald. Ik schaamde mij er gewoon voor. Mijn baas wilde niet dat ik nog eens het dak opging. We zijn nu inmiddels 9 jaar in het nieuwe gebouw van de Gresbo aan het werk. Ik heb in “de metaal” gewerkt. Boren, slijpen en achter de zaagmachine. Ik heb geholpen bij het maken van waterpompen voor Tanzania. Ik had het erg naar mijn zin, ik heb er veel geleerd en had fijne collega’s. De sfeer is wel anders geworden, nu is het productie, productie!  Er moet geld verdiend worden. Vroeger was er meer tijd voor een lolletje.

Met pensioen

Sinds een paar weken ben ik met pensioen. Het zal voor mij wel wennen zijn om niet meer te werken. Ik stond altijd vroeg op om naar het werk te gaan, wat ga ik doen met mijn tijd?  Vooral de herfst vind ik een lastige periode, dan is het goed dat ik wat te doen heb. Nu heb ik geluk gehad, ik hoorde dat ze op werkboerderij waar mijn vriendin Bea ook werkt, hulp kunnen gebruiken. Hoogstwaarschijnlijk mag ik daar 3 dagen per week gaan werken. Onkruid schoffelen, voerbakjes voor vogels maken en veegwerkzaamheden. We beginnen de dag daar met een bakje koffie. Het lijkt me een uitdaging. Ik moet erop vertrouwen dat ik het kan.

Hobby’s

Ik heb nu ook meer tijd om te sjoelen, dat doe ik graag. Ik heb verschillende bekers gewonnen. Ik gooide regelmatig 120! Fietsen moet ik ook weer meer gaan oppakken, dat is goed voor me. Mijn conditie wordt minder. Ook ga ik allemaal video’s bekijken. Ik heb een hele serie “zeg eens Aaa!” Ik kan voorlopig vooruit. Ik wil nog even zeggen dat ik heel fijn woon bij Heidestate. Mijn bovenbuurvrouw is mijn vriendin en ik heb fijne begeleiding. Ik zit de laatste tijd gelukkig goed in mijn vel. Ik ga niet piekeren over mijn pensioen, ik zie wel waar het schip strandt.”