De visie van Carolien de Jong, Manager Serviceteams

Carolien is manager Serviceteams bij Careander en lid van het managementteam. Ze is ook moeder van Giorgi, die het Syndroom van Down heeft. Wat heeft dat voor invloed in haar werk?

 “Ik ben ooit als 18-jarige in het werken met mensen met een beperking gerold en ben begonnen als leerling Z-verpleegkundige. Na 15 jaar in de zorg gewerkt te hebben ging ik voor P&O werken, een afdeling die zich met het personeel en de organisatie bezig houdt. Ik maakte een overstap naar de ouderenzorg, maar kwam vijf jaar geleden toch weer bij de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking terecht, bij Careander.” vertelt Carolien.

“Toen ik terugkwam in dit werk, voelde het als terugkomen bij mijn eerste liefde. Ik kende Careander al vanuit de ambulante hulpverlening die we kregen voor de begeleiding van onze bonuszoon Giorgi. Giorgi heeft het Syndroom van Down. Hij is bij zijn geboorte afgestaan omdat zijn ouders niet voor hem konden zorgen. Hoe verdrietig moet dit zijn geweest om je kindje af te staan dat net geboren is. Giorgi is eerst als pleegkind in het gezin komen wonen en uiteindelijk is hij geadopteerd. Hij hoort er helemaal bij. Giorgi woont en werkt nu in Parc Spelderholt in Beekbergen, waar hij zich verder mag ontwikkelen.

Ik ben bij Careander manager van de serviceteams en mag leiding geven aan alle ondersteunende diensten. Hier komt mijn passie naar boven om ook vanuit deze rol ervoor te zorgen dat de ondersteuning aan mensen met een verstandelijke beperking er is. Je mag bij Careander zijn wie je bent, en dat is wat mij ten diepste raakt.

Giorgi plopt af en toe tijdens mijn werk in mijn gedachten op. Soms vraagt iemand het expliciet: ‘jij bent ook moeder van een kind met het Syndroom van Down’, hoe is het om het beleid van de organisatie te bepalen als je zelf ook moeder bent van iemand uit de doelgroep?’ Ik zeg dan altijd dat ik ‘even op mijn andere bil ga zitten’. Dan stel ik mij voor hoe iets zou zijn, als het over mijn kind zou gaan.

De eerste keer dat dit gebeurde was toen ik nog niet zo lang bij Careander werkte. Het ging over werving- en selectieprocedures. Ineens bedacht ik: ‘Stel dat mijn kind in een huis van Careander komt wonen, heeft hij dan niks te zeggen over wie hem komt ondersteunen?’ Nu is het zo dat cliënten betrokken worden bij de selectie van begeleiders die bij hen in huis komen werken. Deze aanpak zit helemaal verweven in wie ik ben.

Ik zit in de verwantenraad van Spelderholt, omdat ik het belangrijk vind dat mensen beseffen dat begeleiders en medewerkers voorbijgangers zijn in de levens van de cliënten die er wonen. Familie blijft tot in de eeuwigheid aan een cliënt verbonden. Ik vind het daarom ook in mijn werk belangrijk dat ouders op een goede plek blijven staan, evenals broers en zussen. Toen ik zelf in de zorg kwam werken werden ouders maar als lastig gezien, ze stonden nog niet zo op de voorgrond als nu. Nu zijn ze een belangrijke punt in de driehoek cliënt-ouder-begeleider. Ik voel mee met de ouders omdat ik zelf een kind heb met een beperking, maar ook met de begeleiders, omdat ik zelf ook in woningen van cliënten heb gewerkt.

Momenteel zijn we bezig met de nieuwe strategische koers voor Careander. Op de eerste bijeenkomst dacht ik: ‘Wat mooi dat we binnen Careander de cliënt voor ogen houden bij alles wat we doen, waardoor onze zorg nog beter wordt’. Als manager kan ik misschien soms wat anders beslissen. We kunnen alles voor de cliënt doen en moeten tegelijkertijd niet de bedrijfsvoering uit het oog verliezen. Dan loop je het risico dat je je bestaansrecht verliest. Er moet een gezonde balans zijn.

Dat ik zelf ervaring meeneem vanuit huis, dat maakt mijn werk echt compleet. Ik wil in mijn werk in het oog houden waarvoor we het doen en voor wie we dit doen. Ik vind het mooi om deze gedachte door te geven.”